Ślimak winniczek (Helix pomatia)

Ślimak winniczek  – gatunek lądowego ślimaka płucodysznego z rodziny ślimakowatych. Winniczek to największy lądowy ślimak w Polsce o średnicy muszli przeciętnie ok. 5 cm, zwykle o 5 skrętach, w kolorach od białawej do ciemnobrązowej z niewyraźnymi paskami. Jest to ślimak ciepłolubny, żyje w Środkowej Europie. Spotkać go można na glebach wapniowych, ale bywa także zawleczony lub wprowadzony na obszary o glebach ubogich w wapń. 

Ślimaka winniczka można w pewnym stopniu uznać za gatunek synantropijny (czyli towarzyszący człowiekowi), który bardzo dobre warunki rozwoju znalazł w winnicach (stąd też jego nazwa), otoczonych luźnymi kamiennymi murkami. Obecnie wskutek scalania gruntów, nadmiernego stosowania pestycydów i odłowów stał się gatunkiem zagrożonym. Winniczek jak na ślimaka może dożyć sędziwego wieku: na wolności jest to 5 - 8 lat, a w hodowli aż 30!  

Jest obojnakiem, a po kopulacji z drugim osobnikiem składa do 30 jaj w samodzielnie wygrzebanej jamce w ziemi. Obecnie kulinarnie wykorzystuje się 15 gatunków należących do rodzaju Helix. Ślimaki te niemal wyłącznie zbiera się w terenie, ponieważ nie opracowano jeszcze metod ich masowej hodowli. 
ślimak winniczek – ręczny zbiór osobników - przez 30 dni łącznie w danym roku, w okresie od dnia 20 kwietnia do dnia 31 maja, przy czym w województwach:opolskim, śląskim, małopolskim, świętokrzyskim, podkarpackim i lubelskim osobniki o średnicy muszli nie mniejszej niż 31 mm, a na pozostałych obszarach - osobniki o średnicy muszli nie mniejszej niż 30 mm.

Chrobotek leśny (Cladonia arbuscula)

Występuje w Ameryce Północnej, Środkowej, Południowej, Europie i Azji, znany jest także na wielu wyspach. Szczególnie częsty jest na półkuli północnej, tutaj jego północny zasięg sięga po północne wybrzeża Grenlandii i Svalbard. W Polsce jest pospolity na terenie całego kraju. Rośnie w świetlistych borach sosnowych i lasach mieszanych. W Polsce podlega ochronie częściowej. 

Skorupiasta plecha pierwotna zanika bardzo wcześnie. Plecha wtórna to krzaczkowate podecja o wysokości 2-10 cm i grubości 0,7-2 mm. Owocniki pojawiają się bardzo rzadko na szczytach gałązek.

Niespodziewane spotkanie z jeleniem.

Miałam szczęście, że fotografując owady nagle stwierdziłam, żeby spojrzeć trochę dalej, w przeciwnym wypadku nie miałabym okazji go zobaczyć.   

Pająki.

Na początku myślałam, że jest to gatunek, którego jeszcze na tym blogu nie opisywałam, ale okazało się, że to bagnik przybrzeżny, o którym już co nieco pisałam, ale może skoro mam nowe zdjęcia to poszerzę ten opis.

A to właśnie zdjęcie z tego posta, jak to ten sam gatunek no to jest niezła zmienność. 

Tutaj z kolei darownik przedziwny też już na blogu się pojawił.

Tutaj jedyną cechą różniącą te osobniki jest wielkość, ale poza tym to są identyczne.

  
Chociaż występują też inne warianty kolorystyczne.

Za to te dwa dość duże pająki znajdowały się całkiem blisko siebie.

Śniedek baldaszkowaty (Ornithogalum umbellatum)

Śniedek baldaszkowaty – gatunek bylin należący do rodziny szparagowatych (należy do niego ok. 100–150 gatunków roślin). Silnie rozrasta się tworząc kobierzec białych kwiatów w kształcie gwiazdek. Występuje dziko na terenie Europy (z wyjątkiem jej części północnej), w północno-zachodniej Afryce, w Turcji i na Cyprze. Jako roślina introdukowana i zdziczała spotykany jest w Ameryce Północnej i w Australii.
W Polsce częsty na południu i zachodzie kraju, nie występuje w części północno-wschodniej.

Kwiaty Pojedyncze kwiaty osadzone na długich, poziomych szypułkach, zebrane (po 6–20 na szypułkach dł. 20–30 cm) w kwiatostan, na szczycie baldachogroniasty. Kwiaty śnieżnobiałe średnicy ok. 2 cm, delikatne, zebrane w wiechy, kształtem przypominają małe gwiazdki. Kwiaty otwierają się tylko w słoneczne dni ok. godziny 10-11, a zamykają między 15.00 a 16.00.  Z zewnątrz kwiaty są zielono paskowane.

Kwitnie najczęściej od połowy kwietnia do końca maja.

Gatunek podlegał w Polsce ścisłej ochronie gatunkowej od 1983 do 2014 roku.

Konik pospolity (Chorthippus biguttulus).

Konik polny Chorthippus to gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny szarańczowatych. Nazwa pochodzi od określenia skaczącego szarańczaka wydającego dźwięki poprzez pocieranie tylnych nóg o pokrywy. Owady z rodzaju Chorthippus występują w Europie, Azji, Afryce (Afryka Północna i Madagaskar) oraz w Ameryce Północnej.
Wygląd: długość 1,5-2 cm. Szarańczak o niepozornym, niewielkim, brązowym ciele i bardzo silnych tylnych nogach skocznych. Jest to jeden z 10 pospolitych gatunków koników, których dokładne oznaczenie wymaga pewnej wprawy. Koniki bardzo chętnie ćwierkają. Tak jak u wszystkich owadów „śpiew" ma podłoże mechaniczne - aparat dźwiękowy tworzą szereg brodaweczek na wewnętrznej krawędzi tylnych goleni, czyli tzw. smyczek, i zgrubiała żyłka na pokrywach. Regularne pocieranie smyczkiem o pokrywę powoduje powstawanie terkoczących dźwięków. Są to zwierzęta zmiennocieplne, więc wielogodzinne 
ćwierkotanie usłyszeć można jedynie w ciepłe dni

Środowisko: ekstensywnie zagospodarowane łąki, pobocza dróg, miedze, brzegi lasów, zadrzewienia śródpolne. Liczebność: szczególnie pospolity w środkowej Europie, ale zanika na przenawożonych łąkach. Rozród: ćwierkają obie płci; samica umieszcza jaja w glebie za pomocą pokładełka. 

Bzyg brzęk (Scaeva pyrastri).

Gatunek muchówki z rodziny bzygowatych. Odwłok ma czarny kolor z białawymi przepaskami, przerwanymi na środku. Pierwsza przepaska jest prosta i występuje na drugim segmencie odwłoka. Pozostałe dwie przepaski są zakrzywione ku górze. Oczy są brązowe i duże. Czułki bardzo krótkie. Skrzydła są błoniaste, przeźroczyste. Larwa ma zielony, czasem różowy kolor. Na grzbiecie ma biały pasek, biegnący wzdłuż ciała. 

Larwy bzygów są drapieżne i polują na mszyce. Dzięki temu, owad ten jest bardzo pożyteczny i to w obu postaciach, imago jako zapylacz kwiatów i czerwie jako pożeracze szkodników. 
Owad ten występuje na terenie całego kraju. Zamieszkuje skraje lasów, łąki, nieużytki, wszelkie tereny otwarte. Świetnie lata, potrafi zawisać nieruchomo w powietrzu. Jest aktywny za dnia.

Różaneczniki Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego.

Rok temu w wakacje byłam w Ogrodzie Botanicznym we Wrocławiu i ze względu na to, że na swoim blogu opisuję gatunki dziko występujące, które sfotografowałam w naturze, wstawiam tylko zdjęcia bez opisów.