Nastrosz półpawik (Smerinthus ocellata).

Tułów szary z szeroką z czarnobrunatną plamą biegnącą przez środek. Odwłok oliwkowobrunatny. Zewnętrzny brzeg przedniego skrzydła z tyłu lekko wycięty. Wierzch przednich skrzydeł od brązowo-szarego po brunatno-oliwkowy, niekiedy z różowym odcieniem.
W pozycji spoczynkowej nastrosz półpawik, w przeciwieństwie do większości zawisakowatych, nie składa skrzydeł wzdłuż ciała, lecz rozkłada je na boki nie ukazując jednak "pawich oczek". Dopiero zagrożony gwałtownym ruchem przesuwa przednie skrzydła do przodu odsłaniając "oczka" na tylnych skrzydłach. Kiwa przy tym odwłokiem do góry i na dół. Odwłok przypomina dziób. Jeśli to nie pomaga półpawik wielokrotnie podnosi i opuszcza przednie skrzydła, co ma imitować mruganie.

Motyle te aktywne są nocą, natomiast dnie spędzają przesiadując na korze drzew. Dzięki ubarwieniu skrzydeł stają się mało widoczne dla drapieżników. Ssawkę ma uwstecznioną, przez co jako postać dorosła nie pobiera pokarmu. Kopulacja odbywa się zazwyczaj koło północy. Po rozdzieleniu samice rozpoczynają składanie jaj niemal natychmiast, kontynuując przez cztery lub pięć nocy, z maksymalną aktywnością między zmierzchem a północą. Jaja tych owadów są owalne, bardzo błyszczące, jasnozielone (1,6 x 1,4 mm), przed wylęgiem stają się szarawo białe. Ułożone pojedynczo lub w parach pod liśćmi nie więcej niż 2 m nad ziemią. Jego gąsienice żerują na rozmaitych drzewach liściastych, takich jak wierzby i topole, a także owocowych.
Gąsienice dorastają do 80 mm, są zielone z ukośnymi smugami na bokach. Charakterystyczny dla gąsienic zawisakowatych róg na końcu odwłoka mają niebieski. W przypadku młodej postaci larwalnej tak do ok 5 mm róg jest blado różowy.
Gąsienice można spotkać od lipca do października, natomiast imago od maja do sierpnia.
Poczwarki mają błyszczący czarnobrązowy kolor. Większość formuje się w glinianej jamce 2-3 cm pod powierzchnią ziemi. Poczwarka jest formą w jakiej nastrosz półpawik zimuje. Występuje na terenie całego kraju dość pospolicie. Ze względu na nocny tryb życia rzadko widywany.

Fruczak gołąbek (Macroglossum stellatarum) czyli polski koliber.

Fruczak gołąbek z rodziny zawisakowatych ma długości 3-4 cm i jest bardzo ciekawie ubarwiony. Na jego głowie znajduje się para ciemno brunatnych czułków. Ciało jest krępe, pokryte gęstymi włoskami. Odwłok ma barwę szarobrunatną, a w jego środkowej części są żółtawe plamki. Zaś w tylnej części odwłoka znajdują się pęczki odstających białych i czarnych łusek. Łuski te pełnią rolę „stateczników” owada. 
Fruczaki żywią się nektarem kwiatów przytulii, marzanny barwierskiej, ostu, floksu, petunii, cynii, chabru czy gwiazdnicy. Poszukując pokarmu motyl zgrabnie przelatuje pomiędzy roślinami, a zwisając nad kwiatem, wsuwa do jego wnętrza długą rurkę ssawki.
Skrzydła wykonują w tym czasie ruchy o częstotliwości aż 5 tysięcy uderzeń na minutę, czyli ponad 80 na sekundę. Jak podają naukowcy, w ciągu minuty lotu motyl ten może odwiedzić nawet sto kwiatów. Podobno jego ciało rozgrzewa się pod wpływem wykonywanych drgań mięśni nawet do 38 stopni Celsjusza –  zachodzi wtedy zjawisko endotermii (wewnętrznej produkcji ciepła). Przez spore rozmiary i swoje zachowanie często mylony jest z... kolibrem. 

Samice składają jaja na kwiecie przytulii. Larwy żerują w czasie wakacji i wczesną jesienią. Gąsienice mają barwę jasnozieloną z drobnymi białymi kropkami na całym ciele oraz podłużne białawe linie, które ciągną się po bokach od rogu na końcu ciała do środka tułowia. Od końca sierpnia do października można oglądać osobniki, które wykluły się ze złożonych już u nas w kraju jajeczek.
Urodzone w naszym kraju motyle, jeśli nie zdążą odlecieć na południe, z powodu zimna - giną. Nieznana jest ilość osobników wychowanych w kraju, która udaje się w drogę powrotną na południe. Niektórzy entomolodzy twierdzą, że tylko niewielka liczba owadów jest w stanie przehibernować nasze zimowe mrozy.