Witalnik dębiak (Macaria notata).

Z ubarwienia szarobiały, z ciemnym przyprószeniem i słabo widocznymi, poziomymi pasami. Na każdym przednim skrzydle znajdują się trzy, brunatne plamki, a także jedna duża, leżąca nieopodal wierzchołka. Poniżej znajduje się większa, znacznie ciemniejsza, przedzielona kilkoma żyłkami. Motyle pierwszego pokolenia pojawiają się już pod koniec kwietnia, a obserwować je można do początków lipca. Motyle drugiego zaś, zaczynają się pojawiać pod koniec lipca i fruwają do początków września. Spotkać go można głównie w lasach liściastych, mieszanych oraz brzezinach. Może się również pojawiać w ogrodach i parkach. Gąsienice tego motylka żerują na liściach brzóz, wierzb, olch i dębów. Rozpiętość skrzydeł rozpoczyna się od 2,8 a kończy na 3,2 cm.

Bęsica kwietniówka (Archiearis parthenias) - zwiastun wiosny.

Bęsica kwietniówka nie jest jakąś specjalnie dużą ćmą bo rozpiętość jej skrzydeł waha się pomiędzy 28, a 38 mm. U samca bęsicy kwietniówki czułki są nitkowane, tak samo jak u samic obu tych gatunków. Przez co po czułkach nie odróżnimy samca od samicy.
Dodatkowo, u bęsicy kwietniówki mamy na skrzydłach wyraźne, białe akcenty, w postaci plamek, zwłaszcza przy środkowej przepasce.
Problem w oznaczaniu polega na tym, że w Polsce występują dwie bęsice; kwietniówka, ale także i osinówka.
W przypadku bęsicy osinówki samce od samic możemy odróżnić po czułkach. U samca będą grzebykowate, natomiast u samicy proste i nitkowate. Ponadto osinówki nie posiadają białych plam na przedniej parze skrzydeł. U obu gatunków druga para skrzydeł jest pomarańczowa z ciemnymi plamami i brzegami. Różnić może je także miejsce występowania, choć nie jest to dobry trop odróżniania tych gatunków. Osinówki będą spotykane w miejscach, w których będą rosły osiki, na których żerują ich gąsienice. Natomiast gąsienice kwietniówek ściśle są związane z brzozami.
Niepozorne ubarwienie wierzchniej strony skrzydeł tego motyla, nie jest wcale przypadkowe. Dorosłe owady bardzo chętnie usadawiają się wprost na gołej ziemi, a także na leśnych drogach, czy innych, podobnych miejscach.

W chwili, gdy jakiś intruz zbliży się do niej zanadto, bęsica bez wahania rozwija skrzydła i odlatuje. Wtedy też przydaje jej się druga para skrzydeł, ponieważ dzięki jaskrawym barwom jest wstanie zaskoczyć drapieżnika i zyskać w ten sposób cenne sekundy na ucieczkę. Bęsice są najbardziej aktywne w ciągu dnia. Szczególnie podczas ciepłych, słonecznych dni. Kiedy się chmurzy, lub kończy dzień, wówczas zwalniają tempo, stają się bardziej ospałe, a zarazem skryte.
Samice składają jaja barwy ciemnozielonej w niewielkich stosikach na gałązkach drzew. Gąsienice, zielone w jasne wzdłużne paski, zjadają świeżo rozwinięte, delikatne liście brzóz lub czasami buków. Przepoczwarczenie następuje na ziemi między złączonymi przędzą liśćmi.
Ciekawostką jest to, że choć bęsice należą do rodziny miernikowcowatych (Geometridae), to ich gąsienice mają rozwinięte wszystkie pięć posuwek odwłokowych, a nie jak u wielu innych miernikowców, gdzie gąsienice mają sprawne tylko dwie pary. Co by jednak tak pięknie i różowo nie było, te trzy dodatkowe posuwki u gąsienic bęsic, są w znacznej mierze uwstecznione, choć nie zmienia to faktu, że jednak są.
Bęsica kwietniówka pojawia się niemal w tym samym momencie co osinówka i występuje tak długo jak ona, czyli bardzo wcześnie czasami już w lutym, a obserwować je można do końca kwietnia.

Skrzytek bezksiężyczak (Selenia dentaria).

Rozpiętość jego skrzydeł sięga 4,3 cm. W przeciwieństwie do wielu innych miernikowców, ten podczas spoczynku, składa swoje skrzydła podobnie, jak czynią to motyle dzienne. Skoro o skrzydłach mowa, to te mają charakterystyczne, wyszczerbione brzegi. Pod względem ubarwienia zaś, są szarożółte lub szarobrunatne, z ciemnym przyprószeniem. Na spodzie tylnego skrzydła, występuje dodatkowo szara, trójkątna plamka, przypominająca trochę półksiężyc. Spotkać go można w lasach liściastych i mieszanych, a także w parkach i ogrodach. Motyle pierwszego pokolenia pojawiają się w kwietniu i maju, natomiast drugiego w lipcu i sierpniu. Co ciekawe, motyle drugiego pokolenia są mniejsze niż pierwszego, ale za to mają jaskrawsze ubarwienie. Jego gąsienice są brązowe, z kilkoma guzkami na ciele, przez co po całości przypominają gałązkę. Żerują na bardzo różnych roślinach, chociażby na brzozie, olszy, klonie, lipie, szakłaku, wrzosie, malinie, wiązówce błotnej i wielu innych.

Wątlak niezmiennik (Scopula immutata).

Wątlak niezmiennik jest to motyl nocny należący do rodziny miernikowcowatych, liczącej sobie aż 14 tys. gatunków. Nazwa tej rodziny pochodzi od sposobu przemieszczania się ich gąsienic, które chodząc, przysuwają tył ciała do głowy i zginają się łukowato ku górze, po czym wyprostowują się, „odmierzając” następną długość ciała.
 Osobniki dorosłe można spotkać od początku czerwca do końca sierpnia. 
Pomiędzy osobnikami występuje dymorfizm płciowy, tło skrzydeł samca ma odcień żółtawobiały, a samicy białawy z nalotem pojedynczych, ciemnych łusek. 
Przepaski na skrzydłach są blado-brunatne. Na obu parach skrzydeł występuje drobna, czarna plamka umiejscowiona pośrodku. 

Wątlak niezmiennik występuje pospolicie w takich ekosystemach jak: parki, lasy łęgowe, podmokłe łąki, ogrody i parki.
Podstawowymi roślinami żywicielskimi gąsienic są: Krwawnik pospolity, Bylica, Babka, Fiołek psi oraz Kozłek lekarski.